„Wlokąc się ku Nirwanie” to znakomity konglomerat całej twórczości Charlesa Bukowskiego. Autora, który konsekwentnie pozostaje wierny swojej poetyce, charakteryzującej się brutalną szczerością i skupieniem na tym, co zazwyczaj bywa polaryzujące lub pomijane w debacie publicznej. Już od pierwszych wierszy czytelnik zostaje wciągnięty w świat ludzi stojących na marginesie społeczeństwa: chronicznie samotnych, zagubionych, często przegranych, ale jednocześnie autentycznych w swoim dojmującym doświadczeniu. Tematyka zbioru koncentruje się na codzienności pozbawionej całunu złudzeń. Bukowski opisuje życie takim, jakie jest: pełne monotonii, przypadkowych relacji, alkoholu, cielesności i bezwzględnego przemijania. W jego wierszach często powraca motyw bezbrzeżnej samotności, która nie jest jedynie stanem emocjonalnym, lecz czymś niemal wpisanym w ludzką egzystencję. Relacje międzyludzkie, zwłaszcza miłość, pokazane są w sposób daleki od romantycznych wyobrażeń: jako kruche, nietrwałe i nierzadko bolesne. Ta pozorna prostota języka sprawia, że jego poezja działa w sam rdzeń serca. Istotnym elementem tej poezji jest także bunt wobec rzeczywistości i społecznych norm. Bukowski nie ufa systemowi ani uporządkowanemu istnieniu. Wybiera wolność, nawet jeśli prowadzi do pustki i degrengolady. Jednocześnie jego twórczość pozostaje głęboko autobiograficzna. Czerpie z własnych doświadczeń, pokazując świat widziany oczami outsidera, który nie chce się dopasować. Szczególnie interesujące w tym tomie są wiersze „Bez względu na wszystko” oraz „Dandys”, które można uznać za jedne z najbardziej wymownych. Pierwszy z nich zwraca uwagę swoją postawą nieustępliwości wobec życia. Mimo chaosu, porażek i alienacji podmiot liryczny trwa, kierując się wewnętrzną zasadą przetrwania. To bardzo charakterystyczne dla dzieł Bukowskiego. Nie daje nadziei wprost, ale wskazuje, że samo trwanie na tym padole łez jest już pewnym zwycięstwem. Z kolei „Dandys” można odczytać jako ironiczny portret człowieka próbującego nadać sobie znaczenie poprzez pozę czy styl,a w rzeczywistości jednak pozostającego tak samo zagubionym jak inni bohaterowie tej poezji. W obu utworach widoczna jest typowa dla autora gra między pozorem a prawdą o dualizmie ludzkiej natury. Dobrze oddają istotę jego twórczości: z jednej strony prostotę formy, z drugiej z kolei głębię egzystencjalną. Unaoczniają zarówno bunt, jak i kruchość, ironię, jak i ukrytą potrzebę znalezienia sensu w bezsensie. To w nich wyraźnie widać, że Bukowski potrafi z codziennych, pozornie banalnych sytuacji wydobyć coś uniwersalnego.Sam autor jawi się w tym tomie jako postać pełna sprzeczności. Z jednej strony to cynik i prowokator, który nie stroni od wulgarności i dosadnych obrazów, z drugiej jako wrażliwy obserwator ludzkiego losu.Bywa postrzegany jako brutalny i kontrowersyjny, jednak pod tą maską kryje się ktoś, kto poprzez pisanie próbuje zrozumieć rzeczywistość i samego siebie. „Wlokąc się ku Nirwanie” to zbiór, który może szokować swoją bezkompromisowością, ale jednocześnie przyciąga autentycznością. To poezja niewygodna, momentami naturalistyczna, lecz dzięki temu prawdziwa, ukazująca rodzaj ludzki w jej najbardziej nagiej, nieupiększonej formie.